Zelden was er zoveel te doen om de contractbesprekingen tussen een coureur en een team: de gesprekken tussen Jos Verstappen, zijn sponsors en Jordan waren dan ook niet de gemakkelijkste. Beide partijen gingen tot het uiterste, maar moesten uiteindelijk concluderen dat ze beter af waren zonder elkaar. Met de definitieve beëindiging van de gesprekken komt er een teleurstellend einde aan een, zelfs voor Nederlandse begrippen, wel heel lange winter.

F1-Planet.com analyseerde de gebeurtenissen en probeert zo een antwoord te krijgen op de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen?

Op het forum van zijn website heerste verdeeldheid. Tot het moment dat bekend werd dat Jos Verstappen, Trust en Muermans Groep de onderhandelingen met Jordan definitief hadden afgebroken wisten veel Verstappen-fans niet meer wat ze ervan moesten denken. Voor de vele Nederlandse autosportliefhebbers was het een lange winter geweest, waarin ze meer dan eens werden teleurgesteld. Wel besprekingen, geen besprekingen, een bijna-deal en toch weer niet; het was om moedeloos van te worden. De tendens was buiten de begrijpelijke teleurstelling dan ook vooral opluchting; blij dat er in ieder geval eindelijk duidelijkheid was.

En dat terwijl de Nederlandse autosportfan inmiddels toch wel wat gewend is. Het is niet voor het eerst dat Verstappen vlak voor de start van het seizoen toch met lege handen komt te staan. In 1998 moest hij de eerste seizoenshelft uitzitten, nadat British American Racing de optie op de Nederlander voor het laatste Tyrrell-jaar niet wilde opnemen. Een jaar later was er opnieuw geen plaats en testte hij in de luwte voor het later opgeheven Honda-project en in 2002 was er plotseling het abrupte ontslag bij Arrows. Maar desondanks zag het er dit jaar niet naar uit dat het opnieuw zo zou eindigen. In feite waren alle ingrediënten aanwezig. In tegenstelling tot zijn beginperiode genoot Jos Verstappen dit seizoen forse steun van het Nederlandse bedrijfsleven. Trust en Muermans Groep stonden samen garant voor een bedrag van € 8 miljoen om de Nederlander aan een competitiever stoeltje te helpen dan vorig jaar bij Minardi het geval was. Jos zelf kan bouwen op een ervaring van inmiddels meer dan 100 Grand Prix' bij diverse teams. Het bood echter geen enkele garantie. Maanden van onderhandelen; eerst met Jaguar en vervolgens met Jordan brachten niet het gewenste resultaat. Ondanks de brede verslaggeving omtrent de besprekingen, blijft voor velen de vraag waarom het nu precies is afgeketst.

Voor het antwoord moeten we eerst een aantal maanden teruggaan in de tijd: naar de Hungaroring en het weekend van de Grand Prix van Hongarije in augustus 2003. Na elf zeer teleurstellend verlopen wedstrijden zonder enige kans op punten was de relatie tussen Jos Verstappen en Minardi inmiddels aardig bekoeld. Het team boekte al weken geen progressie meer. Sterker nog, de onderdelen van de Minardi werden ouder en ouder zonder dat er geld was voor vervanging. En dat ging zichtbaar ten koste van de betrouwbaarheid. Een incident in Boedapest bleek de druppel voor Verstappen en zijn aanwezige sponsors, Michel Perridon en Harry Muermans. Trust-directeur Perridon bleek bereid een tandwielenset voor de versnellingsbak uit eigen zak te betalen, maar dit werd door teambaas Paul Stoddart geweigerd. Na een woordenwisseling besloten de sponsors zich voor het seizoen 2004 elders te oriënteren. Op zaterdagmiddag volgde een eerste bezoek aan Jordan. De beide heren werden ontvangen door Jordan's commercieel directeur Ian Phillips, die ze een rondleiding gaf in de pitbox van het team.

Diezelfde ochtend had Ralph Firman echter een zeer zwaar ongeval meegemaakt in de ochtendtrainingen. Het ongeval werd veroorzaakt door het afbreken van de achtervleugel. Het team zou later toegeven dat het te wijten was aan slijtage van de bevestigingsonderdelen. Voor de sponsoren vormde dit een belangrijke reden om vooralsnog niet in te gaan op de avances van Jordan. Bij Jaguar bleek Justin Wilson onder druk te staan en de tweede stoel bij het team zou in 2004 vrijwel zeker vrij komen. Ook Jaguar had moeite het budget bijeen te krijgen, nu Ford had besloten het Jaguar-project voorlopig geen carte blanche te geven. Ook Verstappen gaf aan graag in aanmerking te komen voor een plaats bij Jaguar. Na aanvankelijk positieve gesprekken in september, zou het Verstappen-team in de daaropvolgende weken vooral in de wacht worden gezet. Jaguar stuurde de sponsors een aantal Photoshop-bewerkingen van Jaguar-foto's waarbij de logo's van Trust alvast op de auto en overalls waren geprojecteerd, maar die waren vooral bedoeld om de sponsors te verleiden tot het verhogen van het bod.

Dat bod was overigens al behoorlijk. Na het relatief bescheiden bedrag waarmee Verstappen in januari bij Minardi kon instappen, waren de sponsors bereid om ver te gaan om de Nederlander aan een competitiever stoeltje te helpen. Ondanks het bod van € 6 miljoen zouden verdere besprekingen lang op zich laten wachten. In november zou een delegatie opnieuw met het team contact hebben, maar ondertussen zwelden ook de geruchten aan dat het team eigenlijk de voorkeur gaf aan een andere coureur. Dat zou, in tegenstelling tot eerdere berichten, niet Alexander Wurz zijn. De Oostenrijker bedankte voor de tweede positie bij het team en koos ervoor om testrijder te blijven bij McLaren. Een aantal weken later zou duidelijk worden wie men wel op het oog had: Marlboro Masters-winnaar Christian Klien. 20 jaar oud, maar fors gesteund door energydrink Red Bull. Het moet door Verstappens sponsors met verbazing zijn ontvangen dat Red Bull's steun vooralsnog ook niet meer bedraagt dan € 6 miljoen, maar het stelde Jaguar wel een grotere deal in het vooruitzicht, wanneer Klien naar behoren zou presteren.

Het was eigenlijk de bevestiging, dat Jaguar Verstappen feitelijk nooit als serieuze kandidaat heeft beschouwd. De bevestiging van Christian Klien als tweede coureur deed in het Verstappen-kamp echter wel alle alarmbellen rinkelen. Verstappens zaakwaarnemer Raymond Vermeulen werd er pas aan de vooravond van de bekendmaking van op de hoogte gebracht en in de tussentijd waren er nauwelijks contacten geweest met andere teams. Vooral dat laatste leidde tot grote ergernis bij Trust-directeur Michel Perridon, die Verstappens manager Huub Rothengatter ervan betichtte te veel op één paard te hebben gewed. Het leidde tot een publieke rel, waarbij Perridon in het Algemeen Dagblad aankondigde de samenwerking met Rothengatter te verbreken en in het vervolg zelf de onderhandelingen te zullen voeren.

Dat zou dan moeten zijn met Jordan, na de in november bekend geworden breuk met Minardi het enige team dat nog twee stoeltjes ter beschikking had. Het zou echter al snel duidelijk worden dat Jordan in die onderhandelingen het onderste uit de kan wilde halen. Het budget van het team in 2004 was verre van rond, maar desondanks zou in januari wel de eerste termijn van de motorendeal met Ford voldaan moeten worden. Daarbij was de overeenkomst met hoofdsponsor Benson & Hedges aan vernieuwing toe. Punten die stuk voor stuk bekend waren bij Perridon op het moment dat de onderhandelingen van start gingen. Het werd dan ook duidelijk dat het initiatief bij de onderhandelingen bij Trust lag. Helemaal toen Eddie Jordan op 12 december per helikopter in Dordrecht landde voor gesprekken op het hoofdkantoor van de hardwareproducent. Pogingen van Jordan om Trust-sponsoring los te koppelen van een rijderscontract met Verstappen werden door Perridon resoluut van de hand gewezen: Geen Trust zonder Jos Verstappen. Dat was de boodschap waarmee Jordan het pand weer verliet.

De gesprekken die in de weken daarop volgden, betroffen de uitwerking van de samenwerking en de exposure die de sponsors konden krijgen voor het bedrag dat men te bieden had. Een bedrag dat Trust en Muermans zouden verhogen van € 6 miljoen naar € 8 miljoen. Daarvoor zouden echter beide merken prominent op de Jordan moeten worden weergegeven. Dat opgeteld bij de rijderseis was Jordan, ondanks de noodzaak, toch te gortig. Hij was bereid de eis om Verstappen aan te nemen als coureur in te willigen, maar weigerde de Nederlander een salaris te betalen. Dat bedrag zou immers direct in mindering komen van het geïncasseerde sponsorgeld. Op 12 januari ontving hij Verstappen op het hoofdkwartier bij Silverstone om zich te vergewissen van de exacte wensen van de Nederlander en hem een kijkje in de keuken te gunnen, waar de EJ14 werd geprepareerd voor de launch, amper drie weken later. Een actie waarmee hij bovenal beoogde Verstappen te verleiden de onderhandelingen in een stroomversnelling te brengen.

Dat zou echter niet het geval zijn. Het omgekeerde bleek zelfs het geval: in plaats van de beoogde stroomversnelling zouden de gesprekken twee weken later leiden tot de eerste impasse. De concept-overeenkomst die werd opgesteld door Jordan bevatte voor de sponsors bevredigende bepalingen omtrent de exposure, echter werd er niet uitgewijd over het contract van Jordan met Verstappen. Niet meer dan dat de positie van Verstappen als racecoureur van het team onderdeel was van de deal. Het rijderscontract dat Jordan Verstappen echter toezond bevatte nauwelijks meer dan een onkostenvergoeding en bovendien prestatieclausules, die Jordan het recht gaven de Nederlander bij tegenvallende resultaten op straat te zetten. Daarbij behoorde het bovendien tot de mogelijkheden dat Jordan hem er voor de wedstrijd op Spa-Francorchamps naast zou zetten ten faveure van de Belg Bas Leinders. 

Iets waar Verstappen logischerwijs voor paste, want behalve deze bepalingen weigerde Jordan Verstappen bovendien de status van eerste coureur te geven. Dit zou voor de Nederlander geen enkele garantie zijn op beter of ten minste gelijkwaardig materiaal dan dat van zijn teamgenoot, waardoor zijn lot volledig in handen van het team zou komen. Vooral dat laatste was voor Verstappen de reden om het contract te weigeren. Via Perridon werd de eis voor een verbeterd contract neergelegd in de vorm van een ultimatum.

Eddie Jordan op zijn beurt ergerde zich aan het feit dat van iedere bespreking door Perridon uitgebreid verslag werd gedaan in de media. Begrijpelijk, aangezien het de sponsor positieve publiciteit oplevert, maar in de Formule 1 hoogst ongebruikelijk. Ultimatums zoals die halverwege januari door Perridon werd uitgevaardigd al helemaal. Dit was voor Jordan de aanleiding om het initiatief naar zich toe te trekken. Hij wilde het contract van Verstappen op een aantal punten verbeteren, maar dit zou direct ten koste gaan van de exposure van de sponsors op de auto. Tenzij het bod nogmaals werd verhoogd.

Op de achtergrond speelden de inmiddels vergevorderde gesprekken met Benson & Hedges hierin een cruciale rol. Jordan had op dat moment al een voorcontract ondertekend met Nick Heidfeld, die ondertussen al in Valencia actief was tijdens de wintertests. Daarnaast echter bevatte het contract met Benson & Hedges een bepaling dat de tabaksfabrikant het bedrag van circa $ 12 miljoen zou verhogen met nog eens $ 6 miljoen wanneer er een Britse rijder voor het team zou uitkomen. Hoewel de twaalf miljoen zo goed als zeker waren veiliggesteld, betekende het wel dat Jordan zou moeten kiezen tussen de $ 6 miljoen van B&H en de $ 9 miljoen van Verstappen. Geen moeilijke keuze zou je zeggen, maar wanneer hij Verstappens salariseis van $ 3 miljoen inwilligde zou daar ook nog slechts $ 6 miljoen van resteren. Benson & Hedges bleek bovendien bereid haar bod nog verder te verhogen.

Inmiddels naderde de teampresentatie van 2 februari gestaag en besloot Jordan de knoop door te hakken om Nick Heidfeld in ieder geval een plaats te gunnen in zijn team. De jonge Duitser werd enkele dagen voor de presentatie bevestigd en daarmee verhoogde Jordan ondubbelzinnig de druk op het Verstappen-kamp, dat wat hem betrof opnieuw mocht inzetten voor het laatste beschikbare stoeltje. Met dat uitgangspunt besloot hij Jaguar's tactiek te kopiëren en met toestemming van Perridon de Trust-logo's bij de presentatie al vast op de Jordan te plaatsen...

De rest is inmiddels geschiedenis. Moe van de eeuwig voortdurende onderhandelingen en de ogenschijnlijke lijnrechte positie waarin beide partijen tegenover elkaar stonden besloot het Verstappen-kamp uiteindelijk toch de onderhandelingen als verloren te beschouwen. En niet met de minste inzet, want men weet inmiddels als geen ander hoe moeilijk het is om na een maandenlange afwezigheid terug te keren in de Formule 1. We moeten echter concluderen dat de gesprekken met Jordan te weinig vertrouwensbasis boden om als een team een sportief seizoen tegemoet te kunnen zien. Jordan bood Verstappen geen enkele harde garantie, maar wilde wel zonder verdere restricties de $ 9 miljoen incasseren. Daarbij moet gesteld worden dat beide partijen in feite al op elkaar uitgekeken zijn, nog voor dat het seizoen goed en wel is begonnen. Zelfs als Verstappen de deal had geaccepteerd, zou de verhouding al te zeer verstoord zijn en dat zou prestaties sowieso in de weg staan. 

Jos Verstappen: na een slopend lange winter toch nog met lege handen.

In Hongarije werd duidelijk dat Jos' toekomst niet bij Minardi zou liggen.

Jaguar koos ondanks hoopgevende gesprekken toch voor de Red Bull-miljoenen van Christian Klien.

De combinatie Jos en Jordan leek erin te zitten. Jos was in Monaco te gast op de boot van Eddie Jordan.

Jos testte al eens voor Jordan in 1999, toen als potentiële vervanger van Damon Hill.

Michel Perridon, Eddie Jordan en Raymond Vermeulen onderhandelden op 12 december in Dordrecht.

Zonder Jos geen Trust was de boodschap waarmee Jordan Dordrecht verliet.

Jordan plaatste voor de presentatie Trust-stickers op de EJ14, maar die zullen vanaf nu niet meer te zien zijn.