Als Michael Schumacher in 2004 in zijn spiegels keek, zag hij meestal zijn negentien concurrenten zich tevergeefs in zijn spoor begeven, om ze vervolgens al snel ver achter zich te laten. Zo oppermachtig was hij in de F2004.

Maar na een jaar waarin hij alle records brak, staat hij zelf voor een spiegel. Wat doet zo'n jaar met een coureur? En wat is het dat hem voortdurend van de ene naar de andere overwinning drijft? 

Michael Schumacher in een interview, zoals je hem nog nooit eerder zag. 

Michael, je hebt een bijna surrealistisch jaar achter de rug. Je zevende wereldtitel, dertien overwinningen en 148 WK-punten. Het moet een fantastisch gevoel zijn.

Michael: "Dat is het. Absoluut. Het is echt iets heel heel speciaals wat we dit jaar met dit team hebben bereikt. Dat we zo hebben kunnen domineren, zo goed hebben gewerkt als team. Daar kunnen we echt trots op zijn".

Had je hier op de een of andere manier ook maar van dúrven dromen?

Michael: "We wisten dat we met de F2004 heel goede kansen hadden, maar we waren heel voorzichtig. Iedereen leek daar verbaasd over te zijn. Er werd gedurende de wintertests heel druk gespeculeerd in de media dat het het einde was van onze zegereeksen en ik moet toegeven dat wij daar ook voor vreesden."

Was dat omdat het team in 2003 bijna door de reglementen onderuit werd gehaald? Normaal gesproken is het team toch een klasse apart?

Michael: Ja en nee. Als je kijkt naar vorig jaar, dan kun je zeggen dat het door de reglementen kwam, maar het kwam ook door onze concurrenten. Het zat heel dicht bij elkaar, je had McLaren en Williams voorin en je verwachtte echt dat zij net dat extra stapje zouden doen, zoals wij dat ook gedaan hebben. Als je naar de wintertests keek, dan leek het inderdaad zo, maar toen kwamen wij met onze auto. Die kwam natuurlijk later dan alle andere, maar we hadden nooit gedacht dat hij zo goed zou zijn. We wisten dat hij goed was, we wisten dat het een een stap voorwaarts was, maar we hadden er geen rekening mee gehouden dat hij zo goed zou zijn".

Ross Brawn zei:  'de angst om te verliezen, dat is wat ons echt motiveerde aan het einde van 2003". Motiveert dat jou zo?

Michael: "Nee, voor mij is het puur het plezier van het racen en strijden wat me motiveert".

Omdat hij ook zei: "we waren te berustend in 2003". Was dat zo?

Michael: Misschien is dat zo. Je zou dat kunnen beweren. Als je naar het resultaat kijkt, dan was het zo. Maar het goede is dat we altijd hebben geprobeerd om oplossingen te vinden voor onze problemen". 

Jíj bent nooit berustend hè? Jij oogt altijd scherp, zelfs in een seizoen als 2004, waarin je zo veel wedstrijden wint.

Michael: "Niet echt, nee. Ik ben nog niet op dat punt aanbeland, om eerlijk te zijn. Daarom kan ik me het moment ook niet voorstellen waarop ik zou stoppen. Er wordt me zo vaak gevraagd 'wanneer stop je ermee? Je hebt al zo veel bereikt' Nee, daar denk ik niet over na. Als ik ook maar thuis ben, dan zit ik alweer op mijn fiets en in de fitnessruimte. Het is zo vanzelfsprekend en zo leuk om te doen".

Voelt elke overwinning dan nog steeds alsof het de eerste is? Die indruk krijg je.

Michael: "Op een bepaalde manier wel. Er zijn wedstrijden waarbij dat niet zo is. Maar dat is waarom ik altijd zeg dat het nooit hetzelfde is. Maar het is buiten mijn familie nog altijd het mooiste dat er is voor mij, wat ik kan en wat ik wil".

Hoe houd je het dan zo fris? Heb je een gevoel dat je het moét doen? Dat je op dat podium moét komen voor jezelf? Is het bijvoorbeeld te vergelijken met het scoren van een doelpunt?

Michael: "Als je je voorstelt dat... mentaal ben ik veel jonger dan wat mijn leeftijd me zegt. Als je bedenkt dat mijn grootste liefde autosport is en je bedenkt dat de Formule 1 het hoogst haalbare daarin is, dan begrijp je dat er niets hogers is dan daarin te winnen. Als je dat doet met een team dat aanvoelt alsof het je familie is, dan is het zo perfect dat je je soms afvraagt of het wel echt waar is, het leven dat je op dat moment leeft. En als je dan wint, dat is zo geweldig. Er is zo veel werk voor nodig, zo veel concentratie om dat te bereiken. Waarom zou je je dan slecht voelen? Waarom zou je je vervelen? Daar is helemaal geen reden voor".

Wat is de perfecte race dan? Is het als een raket naar de finish rijden, waarbij niemand ook maar in de buurt kan komen of is het wanneer je wiel-aan-wiel moet knokken met andere coureurs, veel communicatie over de radio hebt en veel input krijgt vanaf de pitmuur?

Michael: "Het varieert en er zijn veel verschillende mogelijkheden om de perfecte race te rijden. In de ene moet je voluit gaan, je strategie laten werken en moet je dus echt weten wanneer je echt moet presteren, je race plannen. En in de ander... ik herinner me Spa in 1995. Ik startte als zestiende, maar kon de wedstrijd toch winnen. Je begint je een weg te banen door het veld. Wat dat betreft was niet bepaald de perfecte race, maar het was wel leuk. Net als in Suzuka in 1998, waar we voor de start een klein probleempje hadden met de koppeling. Vanaf de laatste startpositie beginnen, helemaal vanaf achteraan, je naar voren vechten om uiteindelijk als derde te finishen, dat is gewoon fantastisch".

Voelt het het beste als alles tot in de puntjes werkt of wanneer je er keihard voor moet knokken, zoals in Canada waar je een remprobleem had?

Michael: "Dat is weer een andere manier, waardoor je je goed voelt na een overwinning".

In hoeverre word je geïnspireerd door het team? In hoeverre is het een teamprestatie? Er zijn zoveel mensen die zeggen 'zet Schumacher in een andere auto en hij wint nog steeds'...

Michael: "Nee, zeker niet. Het is absoluut een teamprestatie. In de Formule 1 was het heel lang geleden misschien een one-man-show. Als dat het ooit al was, want dat blijft de vraag. Iedereen in het team wordt zo door elkaar gestimuleerd. Je geeft en je krijgt en iedereen doet dat graag voor het succes. En dat is iets wat helaas maar weinig voorkomt. Mensen zijn zo veeleisend en willen zo sterk beloond worden naar hun aandeel in het succes, om wat voor reden dan ook, maar daardoor blijft er voor anderen weinig ruimte over om zich er goed over te voelen en te delen in het succes. Daar zijn onze mensen, Jean Todt, Luca di Montezemolo en Ross Brawn en alle andere sleutelfiguren zo goed in. In het delen van het succes, iets te ontwikkelen, mensen de ruimte te geven om creatief te zijn, hen te stimuleren en hen daar ook de waardering voor te geven. Luca Baldisseri kwam op het idee om in Frankrijk vier stops te doen. Ross zei dus dat het zijn idee was en zijn aandeel in het succes. Als je bedenkt hoeveel succes we hebben gehad en voor hoelang al en daarnaast de sfeer die wij hebben; die is echt uniek. En dat is zeker een belangrijke reden van het succes".

Maar een goede sfeer is niet moeilijk te creëren als het goed gaat. Maar hoe was die bijvoorbeeld toen jullie team in opbouw was?

Michael: "Je zegt het is gemakkelijk om een goede sfeer te hebben als het goed gaat? Dat denk ik niet. Als je bedenkt hoe lang we al succesvol zijn, hoe lang we al samen zijn, dan denk ik dat het zelfs uniek is om deze sfeer te behouden. Het is moeilijk om iets op te bouwen en daarbij moet ieder zijn deel bijdragen. Het is dan gemakkelijk om dan een of twee jaar succes te hebben, maar daarna ontstaan vaak de problemen. Bij ons is dat niet zo. Iedereen weet hoe moeilijk is om te bereiken wat we hebben bereikt, wat er voor nodig is en daarom is iedereen gemotiveerd om het hoogst haalbare te bereiken".

Is Ferrari het beste team ter wereld? Ferrari is zo goed op elkaar ingespeeld, de organisatie zit zo goed in elkaar. Is er ook maar een team dat je ermee kunt vergelijken?

Michael: "Dat is heel moeilijk te zeggen. Ik denk dat je alleen kunt zeggen dat Ferrari het beste team is in de autosport. Dat is wel duidelijk, maar voor de rest... we staan te ver van alles af om dat te beoordelen".

Maar ze zijn sowieso al het beste team ooit in de Formule 1. Niemand heeft ooit zes opeenvolgende kampioenschappen behaald; vijf rijderstitels op rij. 

Michael: "Ik ben niet sterk in de geschiedenis van de Formule 1. Als je bedenkt hoe sterk de competitie is, dan krijg je inderdaad de indruk dat Ferrari het beste team is dat de Formule 1 ooit heeft gehad".

Maar er lijkt wel degelijk sprake van een verandering. Alles is tot nu toe in cirkels gegaan. McLaren, Williams, Senna en Prost. En toch zijn die perioden nooit zo lang geweest als nu. Kunnen McLaren en Williams Ferrari eigenlijk nog wel aan?

Michael: "O ja, er is geen enkele reden waarom niet. Wat we doen is hard werken. Waarom zouden andere teams dat niet kunnen? Als zij dezelfde hoeveelheid werk verzetten als wij en daarbij hun eigen benadering kiezen, dan zal het ze uiteindelijk lukken. Er zijn meer wegen die naar Rome leiden. Ik geloof dat vroeg of laat de concurrentie zal toeslaan. Dat het zo lang duurt is misschien geen verrassing, maar we hadden het nooit verwacht. Maar er is geen reden waarom ze ons niet zouden kunnen bedreigen."

Maar je krijgt de indruk dat de anderen gewoon iets tekort komen. Dat ze wel dichtbij zouden kunnen komen, maar je toch nooit zullen verslaan.

Michael: "Nou ja, in Brazilië zaten ze er toch goed bij. Ik zie het toch anders, want in de autosport... Als je bedenkt dat na Boedapest vorig jaar iedereen ons had afgeschreven. Niemand geloofde op dat moment nog dat wij het kampioenschap nog konden winnen. Er waren een heleboel weddenschappen tegen ons, maar we hebben het tij gekeerd. Dus het kan andersom wel degelijk. Je moet blijven vechten. In de autosport kunnen dingen heel snel veranderen".

Wie zie je het komende jaar dichterbij komen?

Michael: "Er zijn eigenlijk vier teams die ons kunnen bedreigen. B.A.R. is heel sterk en ik heb het idee dat zij zich nog verder zullen ontwikkelen. Renault zou zich verder kunnen ontwikkelen, al kun je je vraagtekens zetten bij de continuïteit omdat het niet goed is als er zoveel mensen weggaan. En ik geloof dat McLaren en Williams sterk zullen terugkomen. Ze hebben wat veranderingen ondergaan, ook op het vlak van de coureurs, dus het zal interessant worden om te zien hoe het gaat".

Wat is je mening over de nieuwe reglementen voor 2005?

Michael: "Over het geheel genomen is het een stap in de goede richting dat de auto's wat langzamer worden gemaakt. Wanneer je de laatste wedstrijd in Brazilië bekijkt, kon 90% van de coureurs hun hoofd niet meer recht houden, omdat de belasting van de nekspieren zo immens zijn toegenomen. De Formule 1 ontwikkelt zich zo snel; als je er geen regels aan stelt, komt er een punt waarop de circuits niet veilig genoeg meer zijn".

In hoeverre ben je gebrand op de cijfers? Ben je gebrand op een achtste wereldtitel?

Michael: "Nee, daar gaat het me niet om. Het maakt me niet uit hoeveel titels ik behaal. Het gaat voor mij steeds om de volgende race. Een wereldkampioenschap behalen is zeker een prachtige belevenis, maar ik heb geen idee hoeveel titels of wedstrijden ik nog zal winnen. In 2000 heb ik de belangrijke wereldtitel voor Ferrari en mij behaald en alles wat daarna nog volgt is gewoon een bonus".

Ben je een optimist of een pessimist?

Michael: "Een beetje van allebei. Dat is best raar, maar ik ben het wanneer de situatie ernaar is".

Want je had nooit verwacht dat je ooit in de Formule 1 terecht zou komen, maar nu sta je inmiddels al dertien jaar aan de top.

Michael: "Ja, dat is wel een verrassing en ik had nooit verwacht dat ik dit zou bereiken. Wat dat betreft ben ik een pessimist. Liever blij verrast dan erg teleurgesteld omdat mijn verwachtingen te hoog waren".

Is dat de reden waarom je al zo lang aan de top staat?

Michael: "Ik denk niet dat dat de reden is. Naar mijn idee heeft succes nooit één enkele reden. Het is altijd een combinatie van factoren die het succes bepalen".

Je broer had dit jaar een ernstig ongeluk. Zelf had je er een in Silverstone, een paar jaar geleden. In hoeverre analyseer je zoiets en denk je; ik doe dit niet tot in het oneindige?

Michael: "Er zijn altijd momenten van twijfel. Wanneer doe je iets en voor hoelang met de risico's die eraan verbonden zijn? Maar je analyseert het snel, je weegt het af en je besluit wat je doet. Om eerlijk te zijn geloof ik in het lot. En als zoiets moet gebeuren, dan kan het overal gebeuren op ieder moment. Ik wil me gewoon zo lang als ik kan vermaken. Het hoogste dat je kunt bereiken is een baan hebben, een passie hebben voor die baan en er ook nog succesvol in zijn".

Als je rijdt, kun je zulke dingen dan voor jezelf opzij zetten?

Michael: "Het probleem voor ons als coureurs is dat we een helm op hebben, waarvan het vizier gesloten is. Het is voor de mensen dus heel moeilijk om emoties te zien. Zelf houd ik er als persoon niet zo van om over emoties te praten, omdat ik heb ervaren wat mensen met die uitspraken kunnen doen. Maar als je een ongeluk krijgt, analyseer je dat en verder niets. Als je broer een ongeluk krijgt of iemand anders uit je familie- of vriendenkring, dan rijzen er twijfels en geloof me, ik dacht echt aan stoppen in Indianapolis om te kijken hoe de situatie van Ralf was. 

Omdat ik niet wist wat er was gebeurd, maakte ik mijn pitstop reed een volledige ronde en plotseling passeerde ik Ralf. Ik vroeg natuurlijk meteen over de radio en het team hield me op de hoogte. Mario Theissen van BMW was erg behulpzaam. Hij informeerde het team over de situatie van Ralf en vertelde alles wat hij wist. Gelukkig was er de safety car, waardoor ik niet veel concentratie nodig had, want er was dus veel radioverkeer. Maar ik hoorde dat hij in de auto moest blijven en dat gaf me een goed gevoel. Daardoor kon ik me weer concentreren en doorgaan met de race. Als het echt ernstig was geweest. weet ik niet hoe mijn race zou zijn geweest en of ik hem zou hebben uitgereden".

Eddie Jordan zei laatst: 'ik hoop dat áls Michael stopt, dat hij het doet op een hoogtepunt en daarna iets vindt dat net zo veel uitdaging biedt als de Formule 1. Hoe ga je dat doen?

Michael: "Ik denk niet dat dat bestaat. Niet op korte termijn, maar misschien in de toekomst. Maar ik denk er niet veel over na. Het enige dat ik weet, is dat er een dag komt waarop ik besluit te stoppen en daarna doe ik een tijdje niks. Neem wat afstand van wat ik zo lang heb gedaan. Maar daarom voel ik me er ook zo goed bij. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat er ooit iets komt dat net zo'n kick geeft als wat ik nu doe".

Michael Schumacher maakte een bijna surrealistisch jaar door. Het leverde hem zijn zevende wereldtitel op.

"We wisten dat we met de F2004 heel goede kansen hadden, maar we waren heel voorzichtig".

Ross Brawn: 'We waren te berustend in 2003'. 

"Er wordt zo vaak gevraagd 'wanneer stop je ermee?' Maar ik denk daar niet over na".

"In Spa in 1995 startte ik als zestiende, maar kon de wedstrijd toch winnen".

"Jean Todt en Ross Brawn zijn zo goed in het delen van het succes; het team te stimuleren en hen daar ook de waardering voor te geven".

"Als je bedenkt hoe lang we al succesvol zijn, dan denk ik dat het uniek is dat we zo'n goede sfeer in het team hebben".

"Je krijgt inderdaad de indruk dat Ferrari het beste team is dat de Formule 1 ooit heeft gehad".

"Er is geen reden waarom de andere teams ons niet zouden kunnen bedreigen. Vroeg of laat zal de concurrentie toeslaan".

"Na Boedapest vorig jaar had iedereen ons afgeschreven, maar we hebben het tij gekeerd".

"In 2000 heb ik de belangrijke wereldtitel voor Ferrari en mij behaald. Alles wat daarna nog volgt is gewoon een bonus".

"Ik dacht echt aan stoppen in Indianapolis om te kijken hoe de situatie van Ralf was".