De Grand Prix van Monaco was er dit jaar een van extremen. De enorme blijdschap natuurlijk bij Jarno Trulli na zijn eerste overwinning en een race die op alle fronten spannend was, maar ook het huiveringwekkende incident in de derde ronde. Het feit dat Giancarlo Fisichella - en met hem de gehele Formule 1 - daarbij door het oog van de naald kroop zou door al die actie op de baan bijna vergeten worden. De opgeblazen motor van Takuma Sato zorgde voor een dicht rookgordijn, waardoor het zicht voor de coureurs in het bochtige stuk rond het Zwembad van het ene op het andere moment werd weggenomen. Fisichella's Sauber klapte daarbij op de achterkant van David Coulthard's McLaren en werd ijzingwekkend dicht langs de hekken gelanceerd. Het feit dat de marshals al ter plaatse waren om de gestrande B.A.R. van Sato uit de weg te ruimen, toont wel aan dat het een wonder mag heten dat er geen gewonden zijn gevallen.

Een dag als afgelopen zondag toont als geen ander de paradox aan van de band van de Formule 1 met Monaco. Aan de ene kant staat het Prinsdom garant voor glitter en glamour en een sfeer die door geen enkele andere Grand Prix benaderd kan worden. Voor heel even is alles anders en kan een coureur nog echt het verschil maken. Maar aan de andere kant is het eigenlijk bizar dat er met zulke snelheden door een stad wordt geracet, waarbij de vangrails zo ongehoord dicht op de baan staan. Het is, zoals Nelson Piquet het ooit verwoordde, als met een fiets door je huiskamer rijden. Bijna onmogelijk dus. 

Maar ondanks dat het issue van de veiligheid het afgelopen decennium zo sterk is gaan spelen, heeft de Grand Prix van Monaco eigenlijk geen moment ter discussie gestaan. Ook niet na de incidenten van Karl Wendlinger, Alexander Wurz en Jenson Button. Monaco en de Formule 1 horen bij elkaar en daarmee is de kous af. Nu zal ik de laatste zijn die de Grand Prix van Monaco van de kalender zou willen hebben, maar als je het heel reëel bekijkt is het een wonder dat de Formule 1 in Monaco tot op heden slechts eenmaal het overlijden van een coureur heeft moeten betreuren en dat feit stamt alweer van 1967. Natuurlijk zijn ook in Monaco steeds sterkere veiligheidsmaatregelen in acht genomen, maar het is zo relatief. Een ongeluk als op zondag had even goed de omvang kunnen hebben als het megaongeluk in Le Mans 1955, waarbij bijna honderd mensen om het leven kwamen.

Natuurlijk kleeft er altijd een risico aan de autosport. Een risico dat tot op zekere hoogte ook wordt geaccepteerd. Door de coureurs, maar ook door de mensen die ervoor kiezen de wedstrijd vanaf het circuit te bekijken. Bij Monaco is dat risico echter aanzienlijk groter dan op andere circuits door het simpele feit dat alles zo dicht op elkaar zit. Het punt is dat de Formule 1 360 dagen per jaar in touw om de sport veiliger te maken, maar dat ene weekend in mei een complete uitzondering maakt. Nu kunnen ongelukken overal gebeuren, op elk circuit en zijn de auto's tegenwoordig echt heel erg sterk. Maar het is nooit een garantie en bij Monaco zou daar wel eens wat meer nadruk op mogen worden gelegd.

Groeten,

         Stefan