Ik heb me de afgelopen maanden toch verbaasd over de ongelooflijke manier waarop McLaren Mercedes momenteel door de mand valt. Het was natuurlijk bekend dat het team de nodige problemen had ondervonden met de MP4-18, dat de MP4-19 daar een doorontwikkeling van was en dat de druk van de concurrentie in het afgelopen jaar behoorlijk is toegenomen. Maar desondanks blijft het opmerkelijk dat een topteam als McLaren zo de draad kwijt is. Tot nu toe behaalde het team even veel punten als er wedstrijden zijn verreden: vijf dus en daarmee is het gat naar de andere teams inmiddels al zo ver opgelopen dat het seizoen eigenlijk al niet meer te redden is voor de mannen van Ron Dennis. 

De problemen zijn groot en zeker niet van de ene op de andere dag te verhelpen. Het grootste euvel, dat van de betrouwbaarheid komt voor het grootste deel op het conto van Mercedes. In alle gevallen lag het motorblok ten grondslag aan het stil vallen van een van een van de coureurs. Maar er is absoluut meer aan de hand. De MP4-19 is zoals gezegd een doorontwikkeling van de MP4-18 die vooral grote problemen kende met de aërodynamica en de grip aan de voorkant van de auto. Gedurende het seizoen 2003 heeft men getracht die problemen te verhelpen, maar zoals nu blijkt is dat maar gedeeltelijk gelukt. 

Nu zijn die natuurlijk niet van de ene op de andere dag ontstaan. Het probleem is echter dat ze pas pijnlijk duidelijk worden vanaf het moment dat de nieuwe auto daadwerkelijk zijn eerste meters rijdt. Begrijp me niet verkeerd, de MP4-19 is optisch een huzarenstukje. De vele kleine gurney's en turning vanes met de zo karakteristieke welvingen zijn werkelijk van de categorie 'Hogeschool-aërodynamica' en zullen ieder voor zich ongetwijfeld marginale verbeteringen opleveren. Als pakket blijkt het echter niet te werken en het lijkt er dan ook steeds meer op dat het ontwerpteam van Adrian Newey te veel hooi op haar vork heeft genomen. Te veel tegelijk heeft gewild en daardoor een auto heeft neergezet die in de basis niet werkt.

Aan de andere kant zijn de problemen bij Mercedes en Ilmor er al langer. Je moet altijd oppassen wanneer je direct de link trekt tussen prestaties en de organisatie, maar in heel veel gevallen blijkt er wel een heel duidelijk verband te bestaan. In het geval van Mercedes is de organisatie van de motorendivisie, die gerund wordt door Ilmor, het verlies van Ilmor-oprichter Paul Morgan feitelijk nooit te boven gekomen. Morgan runde de organisatie, terwijl Mario Illien het technische brein was achter de krachtbronnen waarmee McLaren eind jaren '90 twee wereldtitels behaalde. Na de dood van Morgan besloot Mercedes het management in eigen hand te nemen, maar successen bleven uit.

Tenslotte heeft ook de organisatie van McLaren grote veranderingen doorgemaakt. Teambaas Ron Dennis begon vorig jaar met het systematisch overdragen van zijn taken aan teammanager Martin Whitmarsh. Dennis ging zich meer toeleggen op het management van de TAG McLaren Group en maakt er geen geheim meer van dat hij zijn langste tijd aan de pitmuur wel gehad heeft. Toch is juist Ron Dennis op dit moment van cruciaal belang voor het herstel van McLaren. Je kunt van de man zeggen wat je wilt, maar hij heeft zich ruimschoots bewezen als een absoluut topmanager. Juist nu is het belangrijk dat hij het roer overneemt en McLaren weer in een rustiger vaarwater brengt, evenals hij 23 jaar geleden deed toen hij het team overnam.

Destijds was er weinig meer merkbaar van de glorieperiode van halverwege de jaren '70. Het team was in verval en kon niet op tegen de topteams Ferrari en Renault. Wat dat betreft zijn er opvallend veel parallellen met die eerste periode. Weliswaar maakt McLaren momenteel de slechtste periode door in 23 jaar, maar het heeft wel een organisatie waarbij het potentieel in overvloed aanwezig is om het tij te keren. De vraag zal dan ook niet zijn of, maar wanneer McLaren er weer bovenop komt? Want als er iets is dat de geschiedenis heeft uitgewezen, is het wel dat McLaren er na een mindere periode altijd ijzersterk uit is gekomen. 

Groeten,

         Stefan