In de afgelopen maanden heb ik me verbaasd over de negatieve houding van een groot aantal media ten aanzien van Michael Schumacher. Waar de Duitser in de afgelopen maanden ook kwam, overal werd hem gevraagd wanneer hij dacht ermee op te houden en of hij nog wel voldoende gemotiveerd was, voldoende uitdaging vond in het racen enzovoort. Nu is dat op zichzelf geen verkeerde vraag. Schumacher is met zes wereldtitels, 73 overwinningen en 58 pole-positions de meest succesvolle coureur die de sport ooit gekend heeft. Vooral in de afgelopen drie seizoenen heeft hij zo veel gewonnen, dat je die vragen onwillekeurig toch bij je opkomen.

Wat ik echter niet begrijp is, dat het eenmalig beantwoorden van die vragen klaarblijkelijk niet genoeg is. Voortdurend wordt hem dezelfde vragen gesteld en zelfs bij zijn collega coureurs en teambazen wordt insinuerend gevist naar een bevestiging van hun vooringenomenheid. Het resultaat is een mengeling van reacties. Oud-wereldkampioenen die denken de wijsheid in pacht te hebben over het moment waarop een coureur moet stoppen, teambazen die zich opvallend vijandig uiten en coureurs die naar aanleiding van die vragen niet konden voorkomen dat ze in gedachten even afdwaalden naar een wereld zonder Michael Schumacher. Een ideaalbeeld, als we de media in kwestie moeten geloven.

Nu is het wel zo, dat er geen scherper contrast bestaat dan dat  tussen de voor- en tegenstanders van de zesvoudig wereldkampioen. Dat is door de vele controversen en zijn omstreden status binnen het Ferrari-team ook wel te verklaren. Toch lijkt er de laatste tijd alleen maar negatief worden geschreven. In andere sporten wordt alleen maar vol lof geschreven over de sporters die grote successen behalen. Tiger Woods en Lance Armstrong genieten een groot respect bij de media die van hun wedstrijden verslag doen. In de Formule 1 lijkt de toon de laatste tijd echter zo te zijn dat Michael Schumacher zich zowat moet excuseren voor het feit dat hij weer bovenaan is geëindigd.

Nu hij in Bahrein wederom met grote overmacht heeft gewonnen worden de messen alweer geslepen. Het kampioenschap lijkt na drie wedstrijden al behoorlijk in zijn richting te gaan en dat wordt Schumacher niet in dank afgenomen. Het is echter niet Schumacher die iets verweten kan worden; het zijn de andere teams die opnieuw sterk onderpresteren ten opzichte van Ferrari. Ondanks de grote woorden die Williams en McLaren aan het begin van het seizoen hadden, werd in Bahrein ondubbelzinnig duidelijk dat er voor beide nog een heel lange weg te gaan is. Ferrari heeft in de afgelopen jaren op technisch een topprestatie geleverd, maar daarvoor krijgt ze mijns inziens nauwelijks de waardering die ze verdient. Velen realiseren zich niet wat er allemaal bij komt kijken om die ene overwinning in de wacht te slepen en dat ook Ferrari zo haar problemen heeft. 

Misschien is het een kwestie van tijd. Wanneer Michael Schumacher daadwerkelijk stopt, zal bij de meeste pas het besef doordringen wat voor een topprestatie deze man met zijn team heeft neergezet. Een prestatie die waarschijnlijk nooit zal worden geëvenaard en waarover nog decennia lang zal worden gesproken. En dat terwijl hij pas 35 jaar oud is en in theorie dus nog wel wat seizoenen mee kan. Waarom hem dan toch voortdurend op de huid zitten? Gun hem ten minste van het succes te genieten, want dat het bijzonder is wat hij doet, dat kan zelfs zijn felste tegenstander niet meer ontkennen. 

Groeten,

         Stefan