Wat er in twee weken al niet kan veranderen. Begon het met het bericht dat Jacques Villeneuve zijn rentree zou maken bij Renault na het spectaculaire oneervolle ontslag van Jarno Trulli. Die had overigens geen tijd om bij de pakken neer te zitten, want op de dag dat Villeneuve voor het eerst in de Renault stapte, wandelde Trulli al in Toyota outfit door diezelfde pitstraat. Ten slotte werd Giorgio Pantano door Jordan aan de kant gezet en dat gaf weer de kans aan Robert Doornbos die daardoor de rol van Timo Glock als derde rijder over kon nemen.

Toch stond dat allemaal wat in de schaduw van een andere bekendmaking: het terugtreden van Ford uit de Formule 1 heeft de Formule 1 doen schudden op haar grondvesten. Dat is dan ook niet voor niets, want behalve het verdwijnen van Jaguar Racing staat bovendien de toekomst van Jordan en Minardi op de tocht door de verkoop van Cosworth. Na alle geruchten kwam het voor velen toch als een donderslag bij heldere hemel. Vooral omdat er steeds meer signalen waren dat Ford het team zou omdopen en de touwtjes zelf in handen zou nemen. Maar totaal onverwacht was het zeker niet. 

Het gaat al een aantal jaren niet goed met de op twee na grootste autoproducent ter wereld. De omzet daalde gestaag en de marges staan onder druk. Her en der vallen er ontslagen en wordt er stevig gereorganiseerd. Zeker in de VS, waar bedrijven sterker dan veel landen in Europa sturen op aandeelhouderswaarde, is het dan nauwelijks te verdedigen dat er tientallen miljoenen worden geïnvesteerd in een Europees raceteam dat ergens in het middenveld rond rijdt. Toch heeft Ford vooral dat laatste volledig aan zichzelf te danken. In de vijf jaar dat Jaguar Racing bestaat heeft ze feitelijk nooit het volledige vertrouwen gekregen van Ford. Steeds werd het team op een zeer beperkt budget gezet en moest ze de rest maar regelen met sponsors. Juist door de desinteresse van de Ford-top is het team in 2001 en 2002 maandenlang stuurloos geweest. 

Politiek vierde hoogtij binnen het team en dat ging sterk ten koste van de organisatie en de prestaties. Iets wat door de besluiteloosheid van de heren alleen nog maar werd verergerd. Het ene moment kreeg Niki Lauda de volledige steun van Ford, het andere moest hij plotseling het veld ruimen voor opnieuw een wisseling van de wacht. De vierde in vier jaar op dat moment. Het laat zich raden dat er dan nooit voldoende stabiliteit is om goed te kunnen presteren. Het nieuwe management team heeft inmiddels een nieuw record gevestigd en zal als het doek aan het einde van dit jaar valt precies twee jaar in functie zijn geweest.

Gezegd moet dat het er sinds Tony Purnell en David Pitchford het roer hebben overgenomen een stuk ordelijker uitziet bij het team. Daarentegen is des te duidelijker geworden dat het team op dit moment als fabrieksteam in een uitzichtloze positie verkeert. Het team van Sauber laat momenteel zien dat je met beperkte middelen best ver kunt komen, maar de creatieve inslag die de Zwitsers aan de dag leggen wordt gewoon gemist bij Jaguar. Er wordt gedacht als een fabrieksteam, maar met de middelen die ze ter beschikking heeft, kan ze zich dat niet veroorloven. Het decentrale management is daar een goed voorbeeld van; het mag wat kosten, maar ondertussen is er geen geld om de R5 de doorontwikkeling te geven die die nodig heeft.

Het punt is dat Ford Jaguar Racing puur voor marketingdoeleinden heeft opgezet en met een 'minimale' investering een zo groot mogelijk resultaat wilde halen. Dat was ook de reden dat ze de oudere motoren via Cosworth tegen een redelijke prijs ter beschikking stelde aan de kleinere teams. Dat leverde weer extra geld op om de ontwikkeling van de nieuwe Cosworths te dekken. Het was de top van Ford niet om de technologische ontwikkeling te doen, maar om het platform. En daarvan plukt ze nu de zure vruchten.

Ironisch genoeg is er een opvallende parallel met de eerste jaren van Ford, waarin Henry Ford zijn organisatie al voor hield dat het niet gaat om wat voor auto je verkoopt, maar dat je hem verkoopt. Iedereen een T-Ford; dat was het motto. Iedere kleur was verkrijgbaar zo lang het maar zwart was. Dat idee. Het is inmiddels ver achterhaald, maar in essentie is er de denkwijze van Ford nog steeds dezelfde. Te veel gericht op het verkopen en te weinig bezig met het concept. Het is in ieder geval wel duidelijk dat je daar in de sport niet ver mee komt...

Groeten,

         Stefan