Het is zondag enkele uren na de Grote Prijs van Duitsland als ik mijn blocnootje ter hand neem voor deze column met in mijn pen een aantal brandende vraagtekens die erom schreeuwen om op papier te worden gezet. Een aantal vragen die in de afgelopen weken zijn boven gekomen en eigenlijk naar aanleiding van de Grand Prix in Hockenheim alleen maar sterker zijn geworden. Vragen waar het met een aantal coureurs, maar vooral ook teams naar toe moet in de Formule 1. Een aantal rijders en teams hebben in de afgelopen periode opmerkelijke bokkensprongen gemaakt, die ik niet zonder meer kan verklaren.

Aller eerst zal het u niet ontgaan zijn dat een aantal gevestigde namen dit jaar niet hebben gebracht wat er van hen verwacht werd. Ik heb het dan met name over Ralf Schumacher, Juan Pablo Montoya en in de laatste races in toenemende mate ook Jarno Trulli. Trulli viel in Hockenheim voor de tweede keer in drie races lelijk door de mand en verloor kostbare punten in directe duels die door de Italiaan knullig werden verloren. Ralf Schumacher zit inmiddels al een aantal wedstrijden op de bank, maar heeft dit seizoen weinig imponerends laten zien, buiten het feit dat hij zichzelf en anderen keer op keer in de nesten werkte. Daar waar Ralf was, schoven er auto’s van de baan. Vaak viel hij daarbij zelf ver terug en was hij er debet aan dat het team van Williams dit seizoen misschien wel de grootste tegenvaller is van het complete veld. En dat is veelzeggend, want er zijn meer teams die een grote aanspraak maken op die titel.

Het loopt niet bij Williams en sinds Ralf er niet meer bij is, is het er niet bepaald beter op geworden. Het team moet knokken om zich in de punten te kunnen handhaven en lijkt te moeten vrezen voor een verdere terugval in het constructeurskampioenschap. Ze heeft inmiddels beide testrijders al versleten als zijn vervanger, maar noch Gene nog Pizzonia heeft echt een bijzondere indruk achter kunnen laten. Ondertussen dreigen de problemen aldaar alleen maar groter te worden nu het team zich moet kennen in het feit dat zowel Schumacher als Montoya het team gaat verlaten en de doorontwikkeling door de mate van geheimhouding er uit concurrentieoverwegingen geboden is, dreigt vast te lopen. Daarbij blijkt het huidige concept met de opmerkelijke neus niet te brengen wat ervan verwacht werd, maar is men er tot aan het einde van het seizoen wel toe veroordeeld.

Een ander team dat eigenlijk met soortgelijke problemen kampt, is Toyota. De nieuwe TF104B, waarop het team naar aanleiding van de teleurstellende eerste seizoenshelft alle hoop had gevestigd, blijkt niet bepaald een verbetering. In Hockenheim schoten Panis en Da Matta er weinig mee op ten opzichte van hun directe tegenstanders. Daarbij moet gesteld dat beiden momenteel niet bepaald blaken van de motivatie, nu het zeker lijkt dat ze aan het einde van het seizoen allebei het veld moeten ruimen. Het uitblijven van progressie is voor hen dan ook de zoveelste teleurstelling die ze voor hun kiezen krijgen. Maar wie zijn uitgerekend de beoogde vervangers voor beide heren? Inderdaad, Ralf Schumacher en Jarno Trulli.

Begrijp me niet verkeerd. Zowel Ralf als Jarno behoort tot de elite die een overwinning achter hun naam heeft staan. Maar aan beiden kleeft de reputatie van wisselvalligheid en je kunt je afvragen of je daar als team veel mee opschiet? Een ander vraagteken kun je zetten bij de technische leiding, die wederom niet een concept heeft afgeleverd dat de competitie aan kan. Nu echter is Mike Gascoyne, de geprezen man die voor veel geld over kwam van Renault, verantwoordelijk voor de nieuwe auto en die kan de hoge verwachtingen tot op heden dus nog niet waar maken.

Ten slotte zijn er nog Jordan en Minardi die beide onderaan de grid bungelen en in serieuze problemen verkeren. Minardi inmiddels zonder sportdirecteur John Walton, die plotseling overleed en Jordan, dat Nick Heidfeld in de weg stond bij een mogelijke overstap naar Williams. Hoewel Williams bereid was een afkoopsom te betalen voor Heidfeld, dacht Jordan het zich te kunnen permitteren een bedrag van $3 miljoen te vragen voor de diensten van de Duitser. Niet verwonderlijk dat de deal afketste, maar ondertussen moest het team wel een rijke 41-jarige Israëliër een dag laten testen om het budget aan te vullen.

Ik heb geprobeerd een aantal zaken op een rijtje te zetten en daarnaast mogelijke oorzaken voor het een en ander. Het is tot op heden een slopend seizoen voor de teams en coureurs. In tien weken tijd werden zeven wedstrijden afgewerkt en dat heeft ongetwijfeld zijn sporen nagelaten. Vooral bij de teams waar het toch al niet lekker ging, want het impliceerde bovendien dat er weinig tijd was om te testen. Daarbij is de dominantie van Ferrari en vooral de macht die ze ten toon spreidde met bijvoorbeeld de vier-stop-strategie in Magny Cours hard aangekomen. Behalve het mentale effect veroordeelt het de teams - de grote maar juist ook de kleine - tot het doen van allerlei kunstgrepen om bij te blijven. Dat dat op lange termijn weinig constructiefs kan brengen, laat zich wel raden.

Logische verklaringen zou je zeggen. Waarom dan toch vraagtekens? Ik kan me simpelweg niet voorstellen dat een team met zo veel ervaring als Williams na alles wat er in de laatste seizoenen is voorgevallen, weer zo diep weg zakt. Hoe een team als Toyota, dat bijna een onbeperkt budget heeft in haar derde seizoen alleen de teams met minder dan een tiende van haar budget achter zich laat. En als een man als Eddie Jordan, die zich graag laat gelden als een racer pur sang, zijn pupil, die slechts tegen een onkostenvergoeding voor hem racet, dan ook nog diens wellicht enige kans op zijn grote doorbraak in de weg staat, moet ik je de antwoorden echt schuldig blijven.

Groeten,

         Stefan