Twee weken geleden crashte Ralf Schumacher zwaar achterwaarts in de muur op Indianapolis. Inmiddels blijkt de crash van de 29-jarige Duitser verregaande gevolgen te hebben. In de eerste plaats voor hem zelf. Leek hij in eerste instantie met ‘slechts’ een zware hersenschudding te zijn weggekomen; medisch onderzoek bij zijn terugkomst in Oostenrijk wees uit dat hij bovendien twee ruggenwervels heeft gebroken. Een forse tegenvaller die hem naar verwachting zo’n drie maanden aan de kant houden.

Een ander aspect van de crash van Ralf Schumacher was de discussie die op gang kwam over de veiligheid in de Formule 1. Na Felipe Massa’s crash in Canada was dat het tweede zware incident in even zoveel weken en dat was voor FIA-president Max Mosley reden om aan de bel te trekken. Om de veiligheid binnen redelijke grenzen te kunnen waarborgen zou de Formule 1 drastisch aan snelheid moeten inboeten. Hij zette daarmee zijn eerdere voorstellen feitelijk kracht bij en wel met een argument waar eigenlijk niemand omheen kan. De impacts van de crashes waren inderdaad buitensporig hoog en terecht stelt hij dat beide coureurs het nodige geluk niet hebben ontbeerd.

De wijze waarop Mosley aanzette tot herzieningen in het technische reglement was echter opvallend. Hij wilde dit doen op basis van het Artikel 7.5, een artikel dat werd opgenomen na de tragische ongevallen in Imola 1994 dat de FIA machtigt eigenhandig noodzakelijk geachte adhoc veranderingen in het technisch reglement door te voeren. Een artikel dat eigenlijk voor noodgevallen was opgenomen bij het overeenkomen van het Concorde Agreement, maar van een noodsituatie is geen sprake.

Dat laatste stuitte klaarblijkelijk ook op het nodige verzet bij de laatste bijeenkomst van teambazen met de FIA, waarbij ook de wijziging van het  kwalificatieformat ter discussie stond. Dat het al een moeizame discussie moet zijn geweest, blijkt wel uit het feit dat de geplande wijziging daarvan er definitief niet zal komen en ook de hals-over-kop wijzigingen die Mosley voor ogen heeft werden hem niet in dank afgenomen. Het is bekend dat de voorstellen uiterst gevoelig liggen bij vooral de motoren- en bandenleveranciers en dat beslissingen zeker niet zonder slag of stoot kunnen worden doorgedrukt.

Dat Mosley toch koste wat kost zijn plannen wil doorzetten, maakte hij afgelopen vrijdag nog maar eens duidelijk tijdens een persconferentie op Magny Cours. Tegelijkertijd kondigde hij aan in oktober af te zullen treden als FIA-president. Omdat, zoals hij zelf zegt, hij de besluiteloosheid van de teambazen niet langer kan aanzien. Met die bekendmaking legt hij de basis voor een laatste krachtmeting met de teambazen. Persoonlijk heeft hij niets meer te verliezen. Hij heeft in dertien jaar veel bereikt en betekend voor de veiligheid in de Formule 1. Dat wordt hem niet meer afgenomen en zijn positie kan niet meer ter discussie worden gesteld. Een laatste offensief moet de doorslag gaan geven voor de toekomst van de Formule 1, voordat een ander het van hem zal overnemen.

Dat Mosley zodanig in zijn plannen gelooft dat hij eerder afstand doet van zijn positie is niet zo vreemd. Zijn huidige termijn loopt af in 2006 en nogmaals een verlenging ambieerde hij hoe dan ook niet, maar dat hij bereid is om tot het uiterste te gaan in het krachtenspel om de reglementen is wel opvallend. Het verraadt dat hij zijn interesse niet heeft verloren, zoals hij zelf beweerde. Het is te hopen dat er op constructieve wijze naar een oplossing kan worden toegewerkt, want een kentering aan het einde van zijn loopbaan waarbij hij evenals enkele illustere voorgangers lijnrecht tegenover de teams komt te staan, is hem na alles wat hij voor de sport heeft betekend zeker niet gegund. 

Groeten,

         Stefan